در این نمایش، کودکان و خانواده‌ها با یکی از شکل‌های سنتی نمایش ایرانی آشنا می‌شوند.

اجرای خیمه شب بازی یک روایت قدیمی است که در موزه کودکی ایرانک این روایت به صورت بازآفرینی شده و هربار باتوجه به مناسبت‌ها و موضوعات مختلف، اجرا می‌شود.

تاکنون دو داستان از خیمه شب بازی در موزه کودکی ایرانک اجرا شده است:

_ مبارک و عروسی فرخ خان

_ مبارک بچه داری می‌کند

هر صحنه پر از شوخی، طنز و شیرین‌کاری است؛ نمایشی که هم برای کودکان و هم برای بزرگ‌ترها پر از لذت و خاطره خواهد بود.

خیمه و 12 عروسک‌ خیمه‌شب‌بازی سال 1397 بر اساس خیمه قدیمی استاد بهروز غریب‌پور که قدمتی بالای 80 سال دارد توسط دو هنرمند نمایش خیمه‌؛ مریم اقبالی و علی پاکدست از چوب و پارچه بازسازی شد و در اتاق نمایش موزه قرار گرفت.

عروسک‌ها عبارتند از: شاه‌سلیم، فرخ‌خان، مبارک، زیور قابله و نوزاد در بغلش، سقاباشی، جاروکش، خانوم فانوسی، پهلوان، بندباز و پسرک، طبق‌کش، طبال و دیو.

کمی بیشتر درباره‌ی تاریخ خیمه‌شب‌بازی:

همه شیوه‌های نمایش عروسکی ایرانی را نخست، خیمه‌شب‌بازی می‌نامیدند. بعدها نام داستان‌ها بر روی شیوه‌های نمایشی گذاشته شد و آن‌ها با نام‌های پهلوان کچل (شیوه دستکشی)، شاه‌سلیم‌بازی یا خیمه‌شب‌بازی (شیوه نخی) و سایه‌بازی، از یکدیگر جدا شدند.
خیمه‌‌شب‌بازی یا شب‌بازی یا شاه‌سلیم‌بازی، گونه‌ای از نمایش عروسکی بود که شب‌ها در خیمه‌ای که در دو سویش دو چراغ روشن بود، اجرا می‌شد. صحنه، صندوقی بود به درازای سه چارک و بلندی نیم زرع. یک طرف صندوق به طرف تماشاچیان باز بود و سه طرف دیگرش اتاقی را نشان می‌داد. صندوق در خیمه بود و نمایشگردان پشت آن پنهان می‌شد و عروسک‌ها را با نخ یا یال‌های نازک تکان می‌داد. عروسک‌ها چوبی بودند و اندکی کمتر از یک وجب بلندی داشتند و گاه شمارشان در یک بازی به ۸۰ می‌رسید. دو نوازنده جلوی خیمه می‌نشستند، یکی کمانچه می‌نواخت و یکی ضرب. آن‌ها با آواز داستان را می‌گفتند و گاه با عروسک‌ها گفت‌و‌گو می‌کردند. این نمایش، پایانی ناگهانی داشت: با صدای رعد و برق و باد، غولی از بالا فرود می‌آمد و با گردآوردن عروسک‌ها بازی را به پایان می‌رساند.

پیشنهاد می‌کنیم این مقاله‌ی جالب را برای اطلاعات بیشتر مطالعه کنید.