آدمک سنج زن

در گذشته برای اینکه نوپایان را ترغیب به راه رفتن کنند به انتهای یک چوب غلطکی وصل می کردند و بدست کودک می داند به نام "گردنای" تا کودک با راه رفتن بدنبال آن راه رفتن را تمرین کند. آدمک سنج زن هم احتمالا نمونه فانتزی تری از "گردنای" است برای ترغیب نوپایان به راه رفتن. با راه رفتن کودک و حرکت چوب رو به جلو دست های آدمک بالا و پایین می رود و سنج های میان دست های او به صدا در می آید. تکرار این صدا و ریتم آن بستگی به گام های بعدی کودک دارد. او که متوجه همزمانی گام هایش با صدای سنج ها می شود ترغیب می شود بارها این حرکت را انجام دهد.