مه وش

شعری در توصیف توفان هایی که در مازندران روی می دهد. این قطعه بخشی از شعر «توفان» است.

شعری از زبان رود که بر زمین و جوی و باغ روان می شود و به آن ها زندگی می دهد.

شعری از زبان درخت کاجی کهن که از سرسبزی همیشگی و زیبایی اش می گوید.